Dikkate alınacak yöntem kümesini belirlerken, derleyici uygun bir yöntem bulana kadar kalıtım ağacında yukarı doğru yürür ve ardından yalnızca devralma hiyerarşisinde o seviyede aşırı yük çözümlemesi gerçekleştirir; hiyerarşinin farklı düzeylerinde bildirilen işlevleri dikkate almaz.

Bu koda hızlı bir bakış, d.Process(i) çağrısının temel sınıf işlevini çağıracağından şüphelenmesine yol açabilir, çünkü bu sürüm tam olarak eşleşen bir kısa sürüyor. Ancak kurallara göre, derleyici Derived.Process(int) öğesinin bir eşleşme olduğunu belirlediğinde, hiyerarşide daha yukarıya bakmaz; bu nedenle, Derived.Process(int) adı verilen işlevdir.

Temel sınıf işlevini çağırmak için temel sınıfa açık bir atama gerekir çünkü türetilmiş işlev temel sınıf sürümünü gizler.

 Dönüşümler

Bazı durumlarda, daha önce bahsedilen basit kurala dayalı olarak birden çok eşleşme vardır. Bu olduğunda, birkaç kural hangi durumun daha iyi kabul edildiğini belirler ve diğerlerinden daha iyi olan tek bir kural varsa, o da denir.

Üç kural aşağıdaki gibidir:

• Dönüştürme gerektiren tür yerine tam bir tür eşleşmesi tercih edilir.
• Bir türden diğerine örtük dönüştürme varsa ve diğer yönde örtük dönüştürme yoksa, örtük dönüştürmeye sahip tür tercih edilir.
• Bağımsız değişken işaretli bir tamsayı türüyse, işaretsiz bir tamsayı türüne dönüştürmek yerine başka bir işaretli tamsayı türüne dönüştürme tercih edilir.

Birinci ve üçüncü kurallar çok fazla açıklama gerektirmez. Ancak ikincisi biraz daha karmaşık görünüyor. Bir örnek daha açık hale getirmelidir.

Process()’e yapılan ilk çağrıda, bağımsız değişken olarak bir int iletilir. Bu, işlevin uzun versiyonuyla eşleşir, çünkü int’den long’a örtük bir dönüşüm vardır ve int’den short’a örtük dönüştürme yoktur.

Ancak ikinci çağrıda, sbyte’dan short veya long’a üstü kapalı dönüşümler vardır. Bu durumda ikinci kural geçerlidir. Kısadan uzuna örtülü bir dönüşüm vardır ve uzundan kısaya bir dönüşüm yoktur; bu nedenle kısa süren sürüm tercih edilir.

Değişken Uzunlukta Parametre Listeleri

Değişken sayıda parametre almak için bir parametre tanımlamak bazen yararlıdır. (Console.WriteLine() iyi bir örnektir.) C#, bu tür desteğin kolayca eklenmesine izin verir.

Son parametredeki params anahtar sözcüğü, derleyicinin işlevleri arama şeklini değiştirir. Bu işleve bir çağrı ile karşılaştığında, önce işlev için tam bir eşleşme olup olmadığını kontrol eder. İlk işlev çağrısı eşleşir.

İkinci görüşmede işler ilginçleşiyor. object parametresine sahip tanım eşleşmez, ancak object dizisine sahip olan da eşleşmez.

Bu eşleştirmelerin her ikisi de başarısız olduğunda, derleyici params anahtar sözcüğünün var olduğunu fark eder ve ardından params parametresinin dizi kısmını kaldırarak ve aynı sayıda parametre olana kadar bu parametreyi çoğaltarak parametre listesini eşleştirmeye çalışır.

Bu, eşleşen bir işlevle sonuçlanırsa, nesne dizisini oluşturmak için kodu yazar. Bu örnekte, params parametresi bir nesne dizisiydi, ancak herhangi bir türde bir dizi olabilir. Diziyi alan sürüme ek olarak, işlevin bir veya daha fazla belirli sürümünü sağlamak genellikle mantıklıdır.

Bu hem verimlilik açısından kullanışlıdır (böylece nesne dizisinin oluşturulması gerekmez) hem de params sözdizimini desteklemeyen dillerin tüm çağrılar için nesne dizisini kullanması gerekmez. Bir, iki ve üç parametre alan sürümlerin yanı sıra dizi alan bir sürüme sahip bir işlevi aşırı yüklemek iyi bir pratik kuraldır.

Web ne Demek türkçesi
Web 2.0 ne demek
web nedir, ne işe yarar
Web sayfası Nedir kısaca
Web Ne Demek
Web 2.0 araçlarının Genel adı nedir
Web 2.0 Araçları Örnekleri
Web ne demek İngilizce

Diğer Sınıf Detayları

Burada, yapıcılar, iç içe yerleştirme ve aşırı yükleme kuralları dahil olmak üzere sınıfların çeşitli sorunlarından bazılarını tartışır.

İç İçe Sınıflar

Bir yardımcı sınıfın yalnızca bir başka sınıf tarafından kullanılması gibi durumlarda, bazen sınıfları diğer sınıfların içine yerleştirmek uygundur. Yuvalanmış sınıfın erişilebilirliği, sınıf ve üye değiştiricilerin etkileşimi için belirtilenlere benzer kurallara uyar.

Üyelerde olduğu gibi, iç içe geçmiş bir sınıftaki erişilebilirlik değiştiricisi, iç içe geçmiş sınıfın iç içe geçmiş sınıf dışında hangi erişilebilirliğe sahip olduğunu tanımlar. Özel alan yalnızca bir sınıf içinde göründüğü gibi, özel iç içe geçmiş bir sınıf da yalnızca onu içeren sınıf içinden görülebilir.

Aşağıdaki örnekte, Parser sınıfı, dahili olarak kullandığı bir Token sınıfına sahiptir. Yuvalanmış bir sınıf kullanmadan aşağıdaki gibi yazılabilir.

Bu örnekte, hem Parser hem de Token sınıfları herkes tarafından erişilebilir durumdadır ve bu optimal değildir. Token sınıfı, sınıfları listeleyen tasarımcılarda bir sınıf daha yer kaplamakla kalmaz, aynı zamanda genel olarak kullanışlı olacak şekilde tasarlanmamıştır. Bu nedenle, Token’ı, Parser dışındaki tüm sınıflardan gizleyerek, özel erişilebilirlik ile bildirilmesine izin verecek şekilde iç içe geçmiş bir sınıf yapmak yararlıdır.

Artık kimse Token’ı göremez. Başka bir seçenek de, Token’ı dahili bir sınıf yapmaktır, böylece derleme dışında görünmez, ancak bu çözümle derleme içinde hala görünür. Token’ı dahili bir sınıf yapmak, iç içe geçmiş bir sınıf kullanmanın önemli bir avantajını da kaçırır.

İç içe geçmiş bir sınıf, kaynak kodu okuyanlara, Ayrıştırıcı için dahili değerler önemli olmadıkça Token sınıfının güvenle göz ardı edilebileceğini açıkça belirtir. Bu organizasyon tüm montaja uygulanırsa, kodu önemli ölçüde basitleştirmeye yardımcı olabilir.

İç içe yerleştirmeyi bir düzenleme özelliği olarak da kullanabilirsiniz. Parser sınıfı, Language adlı bir ad alanının içindeyse, sınıfları Parser için güzel bir şekilde düzenlemek için Parser adlı ayrı bir ad alanına ihtiyacınız olabilir. Parser ad alanı, Token sınıfını ve yeniden adlandırılmış bir Parser sınıfını içerir. Yuvalanmış sınıflar kullanılarak, Parser sınıfı, Language ad alanında bırakılabilir ve Token sınıfını içerebilir.

Web sitelerinizi, arama motorlarında en yukarı getirmek adına sizlere 3 adet paket öneriyoruz. Bu paketler sayesinde web siteleriniz aramalarda 1 yıl içerisinde en yukarıya tırmanacaktır. 

1) Backlink Paketi  50 $ (Yıllık Ücret)
2) Hızlandırma Paketi 300 $ (Yıllık Ücret)
3) Kelime Yönlendirme Paketi 150 $ (Aylık Ücret)

The post Yöntem Gizleme – SEO Hizmeti Sunma – SEO Hizmeti – SEO Hizmeti Ücretleri – SEO Hizmeti Yaptırma first appeared on Jeff Bezos Tasarım.

ProcessRequest yöntemi, bir küçük resim görüntüsünün oluşturulmasının veya alınmasının gerekip gerekmediğini belirlemekten ve küçük resim görüntüsünü istemciye döndürmekten sorumludur.

Thumbnail ve FullSized adlı iki FileInfo nesnesi oluşturarak başlar. Daha önce FileInfo nesneleriyle çalışmadıysanız, onlar hakkında birkaç şey bilmeniz gerekir. FileInfo yapıcısı, bir dosyanın yolunu gerektirir, ancak bu dosyanın var olması gerekmez.

Ardından, belirtilen dosya hakkında dosyanın gerçekten var olup olmadığı, dosya boyutu, oluşturma tarihi, klasör konumu ve dosyaya özgü diğer yararlı bilgi parçaları gibi bilgiler sağlamak için bu yol bilgilerini kullanır. Thumbnail FileInfo nesnesi aşağıdaki yoldan geçirilerek oluşturulur.

Context.Request.Path özelliği, küçük resmin bulunduğu veya oluşturulduktan sonra bulunması gereken URL’yi içerir. Server.MapPath basitçe, context.Request.Path içinde bulunan URL’yi FileInfo nesnesinin anlayabileceği fiziksel bir dosya yoluna çevirir.

FullSized’in yolu, Thumbnail ile hemen hemen aynı şekilde oluşturulur, ancak /Thumbnail klasörü boş bir dizeyle değiştirilir. Bu, size tam boyutlu görüntünün konumunu etkili bir şekilde verir. Bu değiştirmenin neden tam boyutlu görüntüyle doğru bir şekilde eşleştiğini göstermeye yardımcı olan eşleme örnekleri içerir.

Her iki FileInfo nesnesi de oluşturulduktan sonra ProcessRequest, FullSized.Exists’i çağırarak tam boyutlu görüntünün var olup olmadığını kontrol eder. Dosya yoksa, ProcessRequest küçük resim görüntüsünü (varsa) siler ve bir istisna atar. Olmayan bir resim için küçük resim tutmak mantıklı değil.

Tam boyutlu görüntünün var olduğundan emin olduktan sonra ProcessRequest, Thumbnail.Exists’i çağırarak küçük resim görüntüsünün var olup olmadığını belirler. Küçük resim yoksa ProcessRequest, CreateThumbnail yöntemini çağırır.

Küçük resim varsa kod, Thumbnail ve FullSized FileInfo nesnelerinin LastWriteTime özelliğini karşılaştırır. Tam boyutlu görüntü, küçük resimden daha yeniyse, ProcessRequest yeni bir küçük resim oluşturur. Aksi takdirde, mevcut görüntüyü almak için RetrieveThumbnail’i çağırır.

İçerik Türü Al ve Görüntü Biçimi Al Yöntemleri

ThumbnailHandler yalnızca JPEG ve GIF dosyalarıyla çalışacak şekilde tasarlanmıştır. İstediğiniz dosyaları işlemek için genişletebilirsiniz, ancak bu örneğin amaçları doğrultusunda, kabul ettiği iki dosya türü bunlardır. GetContentType ve GetImageFormat, iki farklı biçimin gerektirdiği belirli içerik türü ve ImageFormat ayarlarını döndüren yardımcı işlevlerdir.

Her iki işlev de benzer bir yapıyı paylaşır. Her biri bir FileInfo nesnesini parametre olarak kabul eder ve ardından dosyanın GIF mi yoksa JPEG mi olduğunu belirlemek için Select Case deyiminde bu FileInfo nesnesinin Extension özelliğini kullanır. Başka herhangi bir uzantı algılanırsa kod bir istisna atar.

GetContentType, dosya türüne bağlı olarak “image/gif” veya “image/jpeg” içeren bir dize döndürür. Bu içerik türü dizesi, tarayıcıya ne tür görüntü verisi bekleyeceğini bildiren Response.ContentType özelliğini ayarlamak için kullanılır.

GetImageFormat, görüntü kaydetme mekanizmasına görüntüyü diske kaydedildiğinde nasıl kodlayacağını söyleyen bir System.Drawing.Imaging.ImageFormat nesnesi döndürür.

Küçük Resim Alma Yöntemi

Bu yöntem, Thumbnail adlı bir FileInfo nesnesini ve bağlam adlı bir HttpContext nesnesini parametre olarak kabul eder. Küçük Resim’de belirtilen mevcut küçük resim dosyasını okumaktan ve bağlam nesnesi aracılığıyla müşteriye geri göndermekten sorumludur.

RetrieveThumbnail, görevlerini img adlı bir Image nesnesi oluşturarak ve Image.FromFile yöntemini kullanarak başlatarak gerçekleştirir. Image.Load, bir görüntü dosyasının yolunu kabul eder, görüntü dosyasını diskten okur ve görüntü verilerini içeren bir Image nesnesi oluşturur. Küçük resim dosyasının fiziksel yolu Thumbnail.FullName özelliğindedir.

Görüntüyü diskten okuduktan sonra RetrieveThumbnail, GetContentType yöntemini kullanarak Response nesnesinin ContentType özelliğini ayarlar. Bu, müşterinin gelen verileri nasıl işleyeceğini bilmesine yardımcı olur.

Ardından, kod img.Save(context.Response.OutputStream, img.RawFormat) öğesini çağırır. Bu, img nesnesinden gelen görüntü verilerinin, nihai olarak istemci tarafından alınacağı Response.OutputStream’e gönderilmesine neden olur.

İkinci parametre olan img.RawFormat, Save yöntemine dosya için yerel görüntü kodlamasını kullanmasını söyler. Bu özellik, Image.FromFile kullanılarak görüntü diskten yüklendiğinde ayarlanır. Veriler istemciye gönderildikten sonra, img nesnesindeki veri deposunun hemen serbest bırakılmasını sağlamak için yöntem img.Dispose’u çağırır.

Kayıtlı kartlarım
Google ödemeler
Google ödeme bilgileri
Web İngilizce ne Demek
Google ödeme yöntemi
Web Ne Demek
Web WhatsApp
Web Ne Demek türkçesi

Boyut Çarpanı Al İşlevi

Küçük resim oluşturduğunuzda, küçük resimdeki orijinal görüntünün en boy oranını korumak isteyeceksiniz. En-boy oranı, yükseklik-genişlik oranını ifade eder.

100 x 50 piksel ve başka bir 50 x 25 piksel görüntünüz varsa, aynı en boy oranlarına (2:1) sahiptirler çünkü her iki görüntü de boylarının iki katı genişliktedir. Bir görüntüyü küçültürken en boy oranını korumazsanız, küçük resim bozuk görünebilir. Bu bozulmanın bazı aşırı durumlarını gösterir.

GetSizeMultiplier, bir görüntünün yüksekliğini ve genişliğini analiz eder ve görüntünün en boy oranını korurken görüntünün önceden tanımlanmış bir alana güzel bir şekilde sığmasını sağlamak için hem yüksekliği hem de genişliği çarpmak için kullanabileceğiniz bir sayı belirler.

İlk olarak GetSizeMultiplier, bir görüntü için maksimum yükseklik ve genişliği tanımlayan MaxWidth ve MaxHeight sabitlerini tanımlar. Gerçek dünyada, muhtemelen bunların yapılandırılabilir olmasını istersiniz, ancak bu örnek için sabitler yeterli olacaktır.

Ardından işlev, HeightMultiplier değişkeni için uygun değeri belirler. HeightMultiplier değişkeni, görüntü yüksekliğinin MaxWidth sabitine eşit olması için çarpılması gereken sayıyı tutar. Böylece, MaxWidth 100 ve görüntü boyutu 200 ise, 200 * 0,5 = 100 olduğu için HeightMultipler 0,5 olacaktır. Fonksiyon, aynı mantığı görüntü genişliği için kullanarak WidthMultiplier değerini de belirler.

Bir görüntünün yüksekliğinin veya genişliğinin, maksimum yükseklik veya genişlikten daha küçük olma olasılığı vardır. Durum buysa, HeightMultiplier veya WidthMultiplier birden büyük olacaktır.

Görüntüyü uzatacağı için birden büyük bir çarpan istemezsiniz, dolayısıyla kod bunun olmayacağını garanti eder.
Son olarak, işlev hangi çarpanın daha küçük olduğunu belirler ve onu döndürür. Hem yüksekliğin hem de genişliğin maksimum boyutun altında olacağını garanti ettiği için daha küçük çarpanı döndürebilirsiniz.

Web sitelerinizi, arama motorlarında en yukarı getirmek adına sizlere 3 adet paket öneriyoruz. Bu paketler sayesinde web siteleriniz aramalarda 1 yıl içerisinde en yukarıya tırmanacaktır. 

1) Backlink Paketi  50 $ (Yıllık Ücret)
2) Hızlandırma Paketi 300 $ (Yıllık Ücret)
3) Kelime Yönlendirme Paketi 150 $ (Aylık Ücret)

The post İşlem İstek Yöntemi – SEO Hizmeti Sunma – SEO Hizmeti – SEO Hizmeti Ücretleri – SEO Hizmeti Yaptırma first appeared on Jeff Bezos Tasarım.

Artık .NET Framework kullanarak yapılandırma verilerine erişmek için gerekli kodu bildiğinize göre, yapılandırma verilerinizi kapsüllemek için en iyi uygulamayı tartışalım. Web.config dosyasının bölümündeki her bir yapılandırma öğesi için paylaşılan bir özelliği ortaya çıkaran, türü kesin olarak belirlenmiş bir yapılandırma sınıfı oluşturmayı içerir.

Bu yaklaşım, geliştirme sürenizi hızlandırmanıza olanak tanır çünkü bir uygulama ayarını her kullanmanız gerektiğinde uygun veri türüne bir dize dökme konusunda artık endişelenmenize gerek kalmaz. Döküm kodu sadece bir kez yazılır ve ardından uygun döküm değeri tüm uygulama boyunca kullanılabilir.

Ek olarak, Visual Studio IDE kullanıyorsanız, IntelliSense aracılığıyla tüm yapılandırma ayarlarının kapsamlı bir listesini alabilirsiniz. Bu, derleyici tarafından yakalanmayacak yazım hatalarından kaçınmanıza yardımcı olur ve orada ne olduğunu görmek istediğiniz her zaman Web.config’e girmenizi engeller.

Kesin Olarak Yazılan Yapılandırma Örneği Uygulaması

Kesin olarak yazılan konfigürasyon sınıflarına aşina olmanın en iyi yolu, onları oluşturmaya başlamaktır. Bu örnek için yeni bir Visual Basic ASP.NET web sitesi oluşturmanız gerekiyor. Dosya ➤ Yeni Web Sitesi’ni seçin ve Yeni Web Sitesi iletişim kutusu belirir.

Proje Türü olarak Visual Basic’i ve şablon olarak ASP.NET Web Sitesini seçtiğinizden emin olun. Konum alanına, web sitesi dosyalarınızın bulunmasını istediğiniz klasörü girin. İşiniz bittiğinde, Tamam düğmesini tıklayın.

Web.config Dosyasını Ekleme

Varsayılan olarak, bir proje oluşturduğunuzda Web.config dosyası oluşturulmaz, bu nedenle kendiniz bir tane oluşturmanız gerekir. Bunu, Solution Explorer’da proje simgesine sağ tıklayıp Yeni Öğe Ekle’yi seçerek gerçekleştirebilirsiniz.

Bir dizi farklı dosya şablonunu listeleyen Yeni Öğe Ekle iletişim kutusu görüntülenir. Web Yapılandırma Dosyası şablonunu seçin ve Web.config varsayılan adını kabul edin. Ekle düğmesini tıklattıktan sonra Visual Studio, Web.config dosyasını projenize kök klasöre ekler.

Şimdi, örnekte kullanmak için <appSettings> ve <connectionStrings> bölümlerini oluşturmanız gerekiyor. Web.config dosyasını açın ve <appSettings/> yazan satırı bulun. Bu satırı aşağıdaki metinle değiştirin.

<appSettings> bölümünde, tümü uygun şekilde farklı veri türlerinden oluşan altı öğe tanımlanmıştır. Bu, dizilerden diğer veri türlerine ve daha karmaşık nesnelere yayın yapma tartışmamıza yardımcı olacaktır.

Yapılandırma Sınıfı

Şimdi Solution Explorer’da proje simgesine sağ tıklayıp Yeni Öğe Ekle’yi seçerek uygulamanıza yeni bir sınıf eklemeniz gerekiyor. Şablon listesinden Sınıf şablonunu seçin ve ad olarak Config.vb’yi girin.

Ayrıca, Dil açılır listesinde Visual Basic’i seçtiğinizden emin olun. Ekle düğmesini tıklayın. Visual Studio, sınıf dosyalarının App_Code klasörüne yerleştirilmesi gerektiğini söyler ve sınıf dosyasının oraya yerleştirilmesini isteyip istemediğinizi sorar. Evet’i tıklayın. Visual Studio, App_Code klasörünü otomatik olarak oluşturur ve Config.vb sınıfını App_Code klasörüne yerleştirir.

Config.vb dosyasında ihtiyacınız olan ilk şey bir imports ifadesidir, bu nedenle AppSettings veya ConnectionStrings nesnelerini tam olarak nitelendirmeniz gerekmez. Burada ayrıca Config sınıfının bildirimi de gösterilir.

Ardından, <appSettings> bölümündeki öğeleri ortaya çıkaran gerçek özelliklere geçebilirsiniz. Bu öğelerden altısı, değişen iade türlerine sahip paylaşılan, salt okunur özellikler olarak sunulur. Birincisi, MyString, oldukça basit bir örnektir, çünkü bir dizge döndürür, dolayısıyla herhangi bir döküm söz konusu değildir.

Bu özellik önce AppSettings değerini önbelleğe alan özel sınıf düzeyi değişkeni _MyString’in başlatılıp başlatılmadığını kontrol eder. Başlatılmamışsa, Nothing’e eşit olacaktır ve değeri AppSettings(“MyString”) içinden çekip _MyString değişkeninde saklayarak başlatırsınız. Son olarak, _MyString’i döndürürsünüz.

Web sayfası Nedir
Web sayfasını yükle
World Wide Web
Google web sayfası
Web sayfası nasıl açılır
Web sayfası Nedir kısaca
Hazır web sitesi
Web Ne Demek

Sonraki özellik olan MyInteger, önceki örnekle aynı temel yapıyı izler, ancak AppSettings nesnesi tarafından döndürülen değer bir tamsayı değil bir dizedir. Bu nedenle, dizgiyi _MyInteger önbelleğe alma değişkeninde saklamadan önce bir tamsayıya dönüştürmeniz gerekir.

AppSettings(“MyInteger”) öğesinden döndürülen dizenin geçerli bir sayı olduğunu varsayarsak, CInt(AppSettings(“MyInteger”)), dizeyi _MyInteger değişkenine kaydetmeden önce bir tamsayıya dönüştürür. Peki, AppSettings(“MyInteger”) geçerli bir sayı döndürmezse ne olur?

CInt() çağrısı bir hata veriyor. Bu bölümde biraz sonra Config sınıfında hata işlemeyi tartışacağız, bu nedenle şimdilik AppSettings nesnesinden döndürülen dizelerin döküm için uygun biçimde olduğunu varsayalım.

Yalnızca uygulama ayarınızı doğrudan yerel bir veri türüne dönüştürmekle sınırlı değilsiniz, ayarı daha karmaşık bir nesne oluşturmak için de kullanabilirsiniz. MyPrimeNumberArray adlı bu sonraki özellik aslında bir ArrayList döndürür.

MyPrimeList özelliği önce _MyPrimeList değişkeninin başlatılıp başlatılmadığını kontrol eder. Değilse, yeni bir ArrayList oluşturulur ve _MyPrimeList’e atanır. Ardından, AppSetting nesnesinden dize değerini alır ve “;” kullanarak bölersiniz. sınırlayıcı olarak.

Split işlevi, her sayıyı ayrı bir dize olarak içeren bir dizi döndürür. Daha sonra bu listedeki her sayıyı yinelersiniz, her birini bir tam sayıya çevirirsiniz ve Add yöntemini kullanarak her birini _MyPrimeList’e eklersiniz. Son olarak, _MyPrimeList’i döndürürsünüz.

Bazı karmaşık nesnelerin o kadar çok özelliği vardır ki, bunları <appSettings> bölümünde depolanan tek bir dizeden oluşturmak en iyi seçenek değildir. Bu konuyu ele almak için bu bölümün ilerleyen kısımlarında özel yapılandırma bölümlerini tartışacağız.

Bir bağlantı dizesini ortaya çıkarmak için bir özellik oluşturmak, AppSettings nesnesinden bir dize döndürmeye çok benzer.

ConnectionStrings(“MyConnectionString”) çağrısının bir dize değil ConnectionStringSettings nesnesi döndürdüğünü unutmayın, bu nedenle gerçek bağlantı dizesine erişmek için döndürülen nesnenin ConnectionString özelliğini kullanmanız gerekir. Ayrıca, bu örnek sınıftaki son özellik olduğundan End Class deyimine dikkat edin.

Kodunuzda Config Sınıfını Kullanma

Artık Config sınıfını oluşturduğunuza göre, nasıl kullanılacağını tartışalım. Sınıftaki her özellik, paylaşılan, salt okunur bir özelliktir. Paylaşılan özelliklerle, özelliği çağırmak için bir nesneyi başlatmanız gerekmez.

Her özelliğin kesinlikle yazıldığını unutmayın, bu nedenle MyString bir String, MyInteger bir Integer ve MyPrimeList bir ArrayList döndürür. Yayın her özelliğin içinde gerçekleştirilir, bu nedenle bir ayara her eriştiğinizde yayınlama konusunda endişelenmenize gerek yoktur.
Hepsi salt okunur olduğundan, Config sınıfındaki özelliklere değer atayamazsınız.

.NET Framework’te bulunan XML nesnelerini kullanarak Web.config dosyasının <appSettings> ve <connectionStrings> bölümündeki bir ayarı değiştirmek mümkün olsa da, bunu doğrudan özellikte yapmak için kodu yerleştirmenizi önermiyorum.

Unutmayın, Web.config’deki ayarlar oldukça statik olmalıdır, bu nedenle bunlarda yapılan değişiklikler çok az olmalıdır. Ayarın sık sık değiştirilmesi gerekiyorsa, bunu bir veritabanında saklamayı ciddi olarak düşünün. Uzaktan yapılandırma veya kurulum özelliklerine ihtiyacınız varsa, Web.config’de değişiklik yapmak için kodu, sistemin geri kalanından izole olması için bir yönetim sayfasına yerleştirin.

Web sitelerinizi, arama motorlarında en yukarı getirmek adına sizlere 3 adet paket öneriyoruz. Bu paketler sayesinde web siteleriniz aramalarda 1 yıl içerisinde en yukarıya tırmanacaktır. 

1) Backlink Paketi  50 $ (Yıllık Ücret)
2) Hızlandırma Paketi 300 $ (Yıllık Ücret)
3) Kelime Yönlendirme Paketi 150 $ (Aylık Ücret)

The post Yapılandırma Sınıfı – SEO Hizmeti Sunma – SEO Hizmeti – SEO Hizmeti Ücretleri – SEO Hizmeti Yaptırma first appeared on Jeff Bezos Tasarım.